Aşk, hayatın biricik ışığıdır. Tanrı’nın hükmüyle Olivia’yı bulmuştu, yani ışığı? Daha başka ne isteyebilirdi? Işığın aydınlatılmaya ihtiyacı var mıydı? Yapayalnız uyandığı her sabah, daha kaç yarını bekleyeceğini soruyordu kendi kendine…

“Olivia ile birbirinizi ne kadar çok sevdiğinizi biliyorum. O, gerçekten sevilmeye değer bir kadındı. Sen de öylesin. Cennette de beraber olmanız için dualar ediyorum. Bu aşk hikayesi, ikiniz için de büyük bir şanstı. Çünkü aşık olup aşkı tanıdığın zaman, “güzelliğin ve aşkın güneşi” olan Allah’ı ve O’nu nasıl sevmen gerektiğini de anlamaya başlarsın. İstersen bunu biraz açalım?” dedi.

“Dinliyorum.”

Kasım amca, ölümün hakikatine ilişkin ilginç şeyler anlatmaya başladı:

“Allah, öğrenmemizi istediği hakikatleri anlayabilmemiz için dünyada onların küçük misallerini yaratmıştır. Bir kadınla erkek aşık oldukları vakit, birbirlerine kavuşmak için çırpınır durur, her çareye başvururlar. Bunu biliyoruz herhalde?”

“Evet…?”

“Bütün bunlar, birbirine karışıp, birbirinin içinde aşkın bütün zevklerini yaşamak içindir; halbuki Allah en büyük sevgilidir, öyle değil mi? İnsanı aşkla yaratmış, aşk için yaratmış, kendisini tanısın ve sevsin diye yaratmış… Unutma, Cennette O’nun güzelliğini temaşa ettiğin zamanlar içinde Olivia’yı bile unutacaksın!” Kasım amca konuşmasının burasında neşeyle güldü ve devam etti.

“Bak, mesela ilkbaharın yeniden dirilişin ve mahşerin provası olduğu gibi, seven erkekle kadının ilişkisi de aynı şekilde Allah’a kavuşma anında ve sonrasında yaşanacak olan binlerce kat daha şiddetli zevklerin küçük bir misalidir, provasıdır. Hatta seçilmiş bazı kullar, o aşkın zevklerini daha ölmeden yaşamaya başlarlar. Onlara sorsan, dünya aşklarının kendi yaşadıklarının yanında çok basit kaldığını söylerler. Bu durumda, O’na kavuşmak için biraz daha fazla çırpınmamız gerekmiyor mu?”

“Anlıyorum seni. ‘Dünyevi aşklar büyük tanrısal aşkın küçük birer provasıdır’ diyorsun. Bunu teorik olarak biliyorum; ama…” diyerek araya girdi Rüzgar. “Sence bu ikisi içerik olarak aynı şey midir? Emin olmak için soruyorum ve samimi bir cevap istiyorum. Burada yabancı yok…”

Kasım amca gülümsedi.

“Tabii, doğrudur. Aslında aşağı yukarı aynı şeyden bahsediyoruz. Allah’la nasıl bir ilişkimiz olmalı ya da olacak? İçinde neler var, neler yok, bunu tam olarak bilemeyiz; ama aşkın kanunu pek değişmez… Hele aşkın hazları hiç değişmez. Yalnız sevgililer değişebilir.” dedi ve devam etti konuşmaya. “Önce şunu söyleyeyim: Allah’a cinsiyet izafe etmek küfürdür. Biz ise, kadın ve erkek diye iki cins olarak yaratılmışız. Aşkı aramızda yaşıyoruz; oysa kadınlar da erkekler de, benzer, ama daha şiddetli bir duygusal ilişkiyi O’nunla yaşamaya davet ediliyorlar.

Aşkın en büyük ve değişmeyen kanunu sevişmektir. Düşün ki, bir kadını sırılsıklam bir aşkla sevdin. O da seni sevdi; ama yıllarca birbirinizden uzak kaldınız. Günün birinde şartlar değişti ve bir gece koşar adımlarla gelip ıssız bir evde birbirinize kavuştunuz. Sence o gece ne olur?”

Rüzgar gülerek:

“Sevişiriz tabiî ki…” dedi.

“Peki vuslatta bunun olmayacağını kim söyleyebilir?”

“İyi ama, bu insanlara ters gelir.

 “Doğru… Bunun üç sebebi var: İnsanların birçoğu dinin aslını pek iyi bilmediği için, asırlardır onun üzerine çöküp birikerek taşlaşmış geleneğe inanıyor. O tortuları din zannediyor. İkinci olarak, bunların çoğunun kafasındaki tanrı erkektir. Üçüncüsü, dünyada her şeyden daha fazla arzu ve hayal ettikleri, önünde en büyük heyecanlarını yaşadıkları sevişmeyi, aynı zamanda utanılması gereken iğrenç bir ayıp olarak görüyorlar. Bu yüzden, Tanrı ile kavuşmanın içinde bir tür sevişmenin olabileceğini akılları almıyor. Ben buna illa ‘Vardır’ demiyorum; ama ‘Yoktur’ sözünü hiç söyleyemem. ‘Neden olmasın?’ diyorum. ‘Sevgiliye kavuşmak, sevişmekten başka bir şey midir?’ diye soruyorum.

(“CENNETTE İKİ YIL” adlı romandan)